نقش زنجیره ارزش در تجارت خارجی
زنجیره های ارزش در صادرات به فرآیندها و فعالیتهایی گفته می شود که به محصولات با حرکت از تولید به بازارهای بین المللی ارزش افزوده می دهند و نقش مشارکت ارزش افزوده داخلی و خارجی را بر مراکز تولید منطقهای و روابط تجاری در سطح جهان برجسته می کند. کارایی حداکثری رویکرد زنجیره ارزش در کسب و کار منطقهای محوریت پیدا میکند و از همین رو همگرایی اقتصادی یکی از مسیرهای کلیدی برای افزایش صادرات و ارتقاء رشد اقتصادی و توسعه پایدار محصوب میشود. ولی باید توجه داشت ایجاد تقاضا در بازار های جدید کشور هدف نیاز به ایجاد مزایای رقابتی در محصولات صادراتی بر اساس انتظارات مصرف کننده میباشد و لازمه دستیابی به این امر نیاز به بهینه کردن زنجیره ارزش با رقابت پذیر نمودن ساختار می باشد. رقابت پذیری عبارتست از مجموعهای از نهاد ها، سیاست ها و عواملی که سطح بهره وری را مشخص میکنند . بهبود زنجیره ارزش بر ارتقای صادرکنندگان و بر رقابت پذیری و عملکرد کلی آنها در بازارهای بین المللی تأثیر می گذارد. اما تمرکز سالهای اخیر در حوزه تجارت خارجی، بیشتر بر نهادهای حاکمیتی متمرکز گشته است و نقش عوامل بنیادین خرد رقابت پذیری ( بنگاههای تولیدی) نادیده انگاشته شده است. این نقش در زنجیره ارزش بر اساس سه مولفه کیفیت و پیشرفته بودن عملیات شرکتها. محیط کسب و کار، وضعیت توسعة خوشه های کسب و کار محیط کسب و کار( ترکیبی از نهادهای تولید، قوانین، مشوق ها و نهادهای حمایت کننده) شکل میگیرد که به دست آوردن ارزش افزوده بنگاه ها را بر اساس رقابت پذیری تحت تأثیر قرار میدهد